http://anne.hostje.nl/blog/index.php Op reis in Zuid-Amerika en Deze keer een update die Mark heeft geschreven. Veel leesplezier...: Hier is alles goed, een paar dagen geleden zijn we naar een eilanden archipel vertrokken. Het heet Chiloe. Anne en ik waren op dat moment zo verwend wat betreft landschappen en hadden het daar wel een beetje mee gehad. In ieder dorpje waar we in Chili kwamen waren er hikingtours te doen '' die je niet moet missen''. Nou na 1 zo'n tour heb ik het allemaal wel gezien. Maar goed, we misten allebei wat meer culturele dingen. Dat was net wat er op Chiloe te zien is. Wij dus op weg naar Chiloe. Chiloe was een heerlijk eiland, op een of andere manier heerst er altijd een relaxedte sfeer op eilanden vind ik. Heerlijk traditoneel gerecht met schelpdieren gegeten daar. En voor de rest zijn er op het eiland tientallen houten kerken verspreid. Nou hoor ik je denken wat is daar nu speciaal aan. Maar ff zonder dollen dat was echt wel mooi. Zo speciaal dat veel van de kerken en de architectuur stijl wereld erfgoed zijn. 1 van de kerken was ingericht als expositie ruimte en daar was veel documentatie over de constructie van die kerken, hout verbindingen en maquettes te zien, een spekkie voor mijn bekkie dus. DIe avond kwamen we terug in het hostel en hoorde we de hosteleigenaresse praten over walvis kijken. KIJK! en dat leek is nou wel tof om te doen. Dus wij de volgende dag naar de havenplaats vertrokken in de hoop dat er nog plaats was op de boot naar Melinka, het eiland waar de walvissen te zien zijn. Gelukkig was er nog plaats dus om 02.00 vertrekken we en om 07.40 komen we aan in een ernorm mooi hostel. Lekkere bedden, super ontbijt, noem maar op. Natuurlijk komen we er achter dat dit veelste duur is, maar na een nacht op een boot heb je geen zin om een ander hostel te zoeken. Daarnaast was het eiland zo klein dat we niet eens wisten of er uberhaupt wel een ander hostel op het eiland was. De eerste dag werden we door een busje rond het eiland gereden. Prachtig! Een beetje raar landschap als je het mij vraagt. Maar Anne omschrijft het als Halong bay (vietnam), jungle-achtige bomen, met een heel dichte begroeiing. Dit alles tot een meter vanaf de zee. Het rare is alleen dat het hier weet-ik-hoeveel graden kouder is... Op een kiezelstrand zien we een vrouwtje mosseltjes verzamelen ( de schelp ongeveer 15-18 cm groot) dus besluit de gids deze te kopen en s avonds te gaan eten. Toen de chauffeur dat zag liet hij ons schelpdieren zien die je zelf ook kon vinden. Met heel de groep als een stellejte hongerige holbewoners die schelpen uit de kiezels gegraven. Ik denk dat we bij elkaar een goede 5-7 kilo schelpdieren hadden gevonden. Savonds hebben we die lekker gekookt en met een glaasje witte wijn gegeten. Eerder die dag was Anne er trouwens achter gekomen dat we helemaal niet meer genoeg geld hadden! Ik maakte me geen zorgen want ik dacht:'' Er is toch wel ergens een bank.'' Maar er bleek dus helemaal geen bank op dat eiland te zijn. Alleen zo'n balietje in een buurtsuper weet je wel. Dus wij dachten, misschien willen die wel travellerscheques inwisselen ofzo want, we moesten geld hebben anders konden we de boot om van het eiland af te komen niet eens betalen. Maar ja niemand nam die cheques aan, ze zeiden dat we naar de burgermeester moesten want die had veel geld een misschien dat hij wel iets voor ons kon doen. Sjippie nu begonnen we ons wel heel erg zorgen te maken. Maar gelukkig vonden we nog een restje argentijns geld in Annes tas. Dat geld wilde de hosteleigenaresse wel wisselen. Het geld probleem was dus opgelost, al moesten we wel een goedkoper hostel zoeken en proberen zo goedkoop mogelijk te eten anders zouden we nog te weinig geld hebben. Dus wij naar een hostel waar we 1 bed hebben genomen, en geprobeerd maaltijden te koken voor meerdere dagen tegelijk. Maar goed het walvis kijken was uiteindelijk erg indrukwekkend. Eingelijk waren we niet helemaal zeker of we ze gingen zien want het seizoen is eignlijk voorbij. Maar gelukkig hebben we drie (!) Blauwe walvissen gezien! Super indrukwekkend! Echt super gaaf, die beesten zijn zo gruwelijk groot...En om ze zo af en toe naar boven te zien komen en zo'n ''fontein'' uitspuiten is een ervaring apart. Een paar (saaie) dagen later, kwam de boot ons om 05.00 van het eiland af halen. We moesten een half uur van te voren aanwezig zijn maar om 5.15 was het kantoor nog steeds donker. Ik helemaal gefreaked natuurlijk, ik wilde namelijk van dat eiland af maar er werd gezegd dat die boot alleen komt als het weer het toelaat. En hoewel het geen slecht weer was begon ik me zorgen te maken of die boot wel kwam... Als die niet zou komen waren we echt zwaar de sjaak. Maar goed uiteindelijk om een uurtje of 5.30 ging het licht in het kantoor aan een kregen we te horen dat de boot op weg was. De boot tocht was prachtig, door het fjordgebied met prachtige uitzichten van kleine eilanden tot hoge bergen met dezelfde begroeing als op Melinka. Toen we bij een van de tussenstops aankwamen gingen Anne en ik een kijkje nemen bij de kapitein. Hij legde vol interesse uit hoe oud de boot was en hoe snel hij kon. Anne merkt nog op:'' Die mensen op deze eilanden zijn wel afhankelijk van uw boot of niet?'' Hij antwoord dat er inderdaad twee keer in de week een boot op deze eilanden komt om mensen, autos en etenswaar te vervoeren. Tijdens dit alles is die man zo erg bezig met ons te praten dat die op een rots vaart!!! De boot van ongeveer 125 meter schud als een malle en als ik naar buiten ren moet ik me goed vast houden aan de relingen! Anne en ik kijken elkaar aan van...: OOPs hebben wij dit nu gedaan? Alle mensen moesten naar hun zitplaatsen en schijnheilig voegen wij ons ongemerkt bij deze mensen. Zittend op onze stoel praten we over hoe nu verder, als we op dit laatste stopplaatsje vast komen te zitten hebben we NOOIT genoeg geld bij ons. Gelukkig komt iemand vertellen dat een van motoren kapot is en dat we naar het volgende plaatsje op vastland zullen varen op 1 motor. PFFF gelukkig. Later blijkt dat deze boot helemaal uit de running is voor een paar weken. Anne is namelijk een kantoor van de rederij binnen gegaan en heeft gevraag of ze deze week met die betreffende boot kon varen. Whahahaha, maar goed dat kon dus niet omdat ie kapot was. Moet je eens denken aan al die mensen die nog maar 1 keer in de week verse goederen op hun eilandje krijgen... Maar goed Anne en ik hebben een pinautomaat gezocht, lekker gepind, en asociaal lopen schranzen in een vreetschuur (buffetrestaurant). Nu zijn we inmiddeld bijna in het zuidelijkste puntje van Z-amerika. Moet je maar eens googlen: afbeelding '' Perito Moreno''. Super gaaf! Over een weekje zijn we in de zuidelijkste stad van Z-amerika en van daar uit vliegen we weer naar het noorden, in de hoop op nieuwe avonturen!!! Groetjes Anne en Mark Fri, 11 Mar 2011 18:46:41 +0100 http://anne.hostje.nl/blog/index.php/post/4234/ Beste allemaal, We zijn alweer een paar weekjes onderweg en vallen van het ene avontuur in het andere. Het was toch wel gek om afscheid te nemen van ons vertrouwde Peru. Maar al met al leek het Mark en mij verstandig niet al te lang in Peru te blijven hangen, en op zoek te gaan naar nieuwe avonturen in andere landen. Het eerste land dat we doorkruiste was Bolivia. Bolivia is nog zo puur en traditioneel dat je je echt in een ander land waant aan de andere kant van de wereld. Naast de oude vrouwen lopen hier ook jonge meiden en kinderen nog rond in traditionele kledij. De manta's die zij dragen hebben alle kleuren van de regenboog, en steken mooi af tegen de bruin/groene bergen. Een plaatje op zich Bolivia heeft veel te bieden, uiteenlopende landschappen, een eigenzinnige cultuur, onmenselijke werkomstandigheden in de mijnen en dit alles op extreme hoogte (tot wel 5000 mtr). De twee meest indrukwekkende bezienswaardigheden van Bolivia waren nog wel Potosi en Uyuni. In Potosi hebben we een bezoek gebracht aan de mijnen. Een avond voor het bezoek mochten we in de travelagency een film kijken over de betreffende mijnen die we de dag erop zouden gaan bezoek. Dit alles om een beter besef te krijgen over het werk in de mijnen. Het verhaal werd verteld door een veertien jarige jongen die samen met zijn broertje van 12 in de mijnen werkte. Nadat we de film hadden gezien liepen we met een brok in onze keel terug naar ons hostel. Tjee wat een indrukwekkende film. De dag erop moesten we al vroeg op voor de tour naar de mijnen. De vrouw van de travel agency had geregeld dat het 12 jarige broertje uit de film (nu 20 jaar) de assistent was van onze gids. Hierdoor kwam de realiteit wel heel erg dichtbij. Al redelijk in het begin kregen we een kind van rond de 17 a 18 jaar te zien die aan het werk was in de mijnen met een dikke prop coca in zijn mond. Dit om de werkomstandigheden iets aanvaardbaarder te maken. Coca helpt namelijk om vermoeidheid en honger uit te stellen. Tijdens de rest van de tour zagen we oudere mannen die helemaal onder het stof zaten, en zonder mondkapjes en soms ook zonder handschoenen het harde werk verrichtte in de mijnen. Afschuwelijk!!! We hebben frisdrank, water, coca, sigaretten en handschoenen uitgedeeld aan de mijnwerkers, zodat het werk verdraagbaarder werd, maar het beste zou natuurlijk zijn als zij daar niet zouden hoeven te werken. Maar uit geldnood en een ongunstige thuissituatie zijn ze vaak gedoemd om hier toch te blijven werken, waardoor een welvarende toekomst er in de meeste gevallen niet in zit. De gemiddelde leeftijdsverwachting van 35 a 40 voor een mijnwerker draagt hier ook niet echt aan bij. De tweede bezienswaardigheid die veel indruk op ons heeft gemaakt is Uyuni. Hier hebben we een driadaagse tour geboekt door de middle of knowhere welke eindigde in Chili. Tijdens deze tour hebben we onder andere een tussenstop gemaakt op de zoutvlaktes. Doordat alles wit is, zie je geen perspectief. Hierdoor is het mogelijk om hele grappige foto's te maken. Op hyves zal ik snel wat nieuwe foto's zetten. Naast de zoutvlaktes hebben we twee lagunes aangedaan. De ene was roodkleurig en de andere groenkleurig. In combinatie met de honderden flamingo's die in het water stonden was dit een kleurrijk geheel. De laatste dag bezochten we de heetwatergeisers op 5000 mtr hoogte. Dit was zeer indrukwekkend, aangezien dit de hoogstgelegen geisers zijn op de wereld. De grond was heel erg plakkerig, waardoor je een hele klei berg op je schoenen (ik bedoel slippers natuurlijk) verzamelde, en je net een maanmannetje leek in deze omgeving! Gelukkig niet al te veel last gehad van de hoogte. Helaas mijn camera wel, die hier is gesneuveld. Na de geisers zijn we naar thermale baden geweest. Een bad midden in de natuur tussen de bergen met sneeuwtoppen en flamingo's op de achtergrond. Paradijs op aarde. Eenmaal aangekomen in Chili hebben we 2 leuke Deense jongens leren kennen (Silas en Mathias) en een Australisch meisje (Emma) waarmee we de aankomende tijd zullen verder reizen. In San Pedro (Chili) hebben we in ieder geval een super tijd met ze gehad, wat vroeg om een vervolg. Zo hebben we samen met hen een mountainbike gehuurd om op eigen houtje naar de zoutlagunes te fietsen. Er werd ons afgeraden door de agency hier naartoe te fietsen omdat het gevaarlijk zou zijn. En omdat we uit waren op avontuur leek dit ons een perfecte oplossing. Mensen hadden ons verteld dat het maar een uurtje fietsen was (15 km), maar dit bleken er uiteindelijk 2 te zijn (27 km). Niet alleen geasfalteerd, maar ook zandweggetjes. Eenmaal aangekomen was ik helemaal gebroken, en Emma ook. Aangezien iedereen in San Pedro met een Jeep rijd, hebben Emma en ik een familie lief aangekeken bij de zoutlagune met de vraag of we ALSTJEBLIEFT met ze mee terug mochten rijden. De fietsen moesten namelijk na 5 uur weer terug gebracht worden, en nog eens 2 uur op een mountain bike zouden we echt niet meer trekken. Gelukkig was het een hele lieve familie en wilde ze ons maar al te graag naar San Pedro brengen, op voorwaarde dat we met ze op de foto gingen. Nou dat deden we natuurlijk maar al te graag. Nadat het terugvervoer geregeld was konden we eindelijk genieten van de zoutlagune. Het water is zo zout dat je niet eens onder water kunt komen. Zwemmen lukt al helemaal niet, want dan draai je meteen om. Echt grappig om allemaal lichaamsdelen voorbij te zien komen, aangezien je je lichaam niet meer onder controle hebt in die lagune, Alles zweeft op het water. Nadat we klaar waren met zwemmen, bracht de familie ons lief naar San Pedro in de achterbak van de Jeep (GAAAF) en dachten we heel eventjes een momentje aan de jongens (ahhhh) die nog 2 uur terug moesten fietsen met tegenwind en regen. Op zulke momenten mogen we blij zijn dat we vrouw zijn. Al helemaal aangezien de drie mannen terugkwamen en niet meer konden lopen vanwege blauwe pijnlijke ballen. Een heel avontuur. De dag erop zijn we met zijn allen wezen sandboarden. Midden in de desert op een snowboard! Een super ervaring, al was het wel zwaar om iedere keer zelf de duin op te lopen, maar we zoefde als professionals (nouja vallende professionals) naar beneden. Zo leuk dat we dit hebben kunnen doen. Been there done that!!! Na San Pedro hebben Mark en ik afscheid genomen van de rest en zijn we naar het noorden van Argentinie afgereisd. Momenteel zitten we in Salta. Je zou denken dat dit het steak paradijs is, maar daar is hier niks van te merken. Hotdogs zijn hier 'je van het' . Op iedere straathoek zie je wel een standje waar hotdogs worden verkocht, en ze gooien er de meeste rare dingen op. Wat te denken van een hotdog met olijven, of een hotdog met aardappels erop. Mmmmm daar ga je van watertanden. Het is hier echter wel een slipper paradijs, aangezien havaianas hier vandaan komen. Dit resulteert in een kwijlende Anne die langs alle schappen loopt, en een Mark die gek wordt van zijn meisje en op een bankje gaat zitten. Morgenavond zullen we de bus pakken naar Mendoza. Dit plaatsje staat bekend om de wijngaarden. Tot dusver is Argentinie me nog niet tegen gevallen. Maar dat krijg je met een land waar alles vandaan komt waar je gek op bent!!! Tevens zullen we hier de twee Denen en de Australier weer tegenkomen, dus dat wordt vast weer een gezellige bedoeling! groetjes Mark en Anne Sat, 12 Feb 2011 00:23:51 +0100 http://anne.hostje.nl/blog/index.php/post/4232/ Daar zijn we weer.....terug van weggeweest. Papa en mama zijn op 27 december gezond en wel aangekomen in Huancayo. Mark en ik vonden het helemaal super om ze de projecten van T'ikani te laten zien en ze een indruk te geven van onze leefomgeving van het afgelopen jaar. Het was heel erg fijn dat ze bij ons waren tijdens de jaarswisseling. We hebben het nieuwe jaar goed ingeluid samen met Ana (de directrice van T'ikani) Marieke en Bram, en al onze Peruaanse vrienden. De laatste weken in Huancayo waren heel intensief en emotioneel aangezien we afscheid moesten nemen van alles en iedereen. We hebben hele afscheidsfeestjes gehad met veel speeches van mooie woorden. Op 2 januari was het uiteindelijke afscheidsfeest. Dit was een groots succes. Beginnend met een kampvuur op het dak en vervolgens salsa dansen in de woonkamer van het huisje van Bram en Marieke tot in de vroege uurtjes. 3 januari werd ons afscheid van Huancayo een feit. We hebben in de middag de bus gepakt, en terwijl onze vrienden ons uit kwamen zwaaien reden we met de bus weg van Huancayo, een plaats die een plekje in ons hart heeft veroverd. Eenmaal aangekomen in Lima hebben we genoten van een mooi hostel in Miraflores. Lekker gegeten, drankjes gedronken op het terras en een bezoekje gedaan aan het centrum van Lima. Op 6 januari hebben we het vliegtuig gepakt naar de Galapagos eilanden met een tussenstop in Quito. Eenmaal aangekomen in Galapagos was het wel even paniek. We hadden namelijk niet voldoende geld bij ons om het eiland op te komen. Daarom moesten we onze paspoorten achterlaten, zo snel mogelijk een bank zien te vinden, om vervolgens onze paspoorten in het nationale park van Galapagos op te halen (tot 4 keer toe). Nadat we een mooi hostel hadden gevonden en een cruisetrip hadden geboekt, was eindelijk alles rond en konden we echt beginnen met het genieten van al deze mooie landen. Wat is galapgos toch indrukwekkend. Hier is mede de evolutie-theorie tot stand gekomen door Darwin. De landschappen zijn indrukwekkend en oogverblindend mooi en met het dierenrijk dat Galapagos rijk is waan je je echt in een paradijs. De cruise tocht duurde 8 dagen, en iedere dag was gevuld met nieuwe activiteiten en excursies. Deze bestonden voornamelijk uit een bezoek van een nieuw eiland, snorkelen en relaxen op de boot. Het is heel apart om het zien dat ieder eiland weer zijn eigen dieren heeft en zijn eigen landschap. Het snorkelen op galapagos was het toppunt. We hebben gezwommen met zeehonden, zeeleeuwen, pinguins, haaien, zeeschildpadden, roggen en hele mooie andere tropische vissen. Doordat de dieren nooit gevaar hebben gezien in de mens, zijn ze helemaal niet schuw waardoor je heel dicht bij de dieren kunt komen. Het was al met al een hele ervaring, en we hebben ontzettend genoten van de eilanden en de tijd samen met mijn ouders. Gisteren hebben we na een hele geslaagde vakantie samen afscheid van elkaar moeten nemen. Papa en mama komen vanavond aan in Nederland en zullen jullie vast en zeker gaan overladen met duizenden mooie foto's en filmpjes. Foto's zijn alvast te zien op mijn hyves avmackelen@hyves.nl. Mark en ik zitten momenteel veilig en wel in Lima (Peru). Het is fijn om weer in het vertrouwde Peru te zijn, omdat we precies weten waar we heen moeten en waar we wat krijgen gevonden. Ook zijn we nu druk bezig met de voorbereidingen voor onze reis richting Bolivia. Hier gaan we namelijk morgen naartoe. of in ieder geval, gaan we beginnen met de reis ernaartoe, aangezien een busreis minimaal 40 uur gaat duren. Dus voorlopig zijn we er nog niet. Ook weten we nog niet waar we precies naartoe willen gaan en wat er allemaal te zien en te doen is. We laten ons gewoon verrassen en kijken in de bus wel eventjes in de reisgids. Echt fijn om geen planning te hebben, en om maar te bekijken waar we naartoe gaan. We genieten in ieder geval van ieder moment en zijn nog steeds aan het nagenieten van onze fijne tijd met paps en mams. Groetjes Mark en Anne Wed, 19 Jan 2011 21:15:14 +0100 http://anne.hostje.nl/blog/index.php/post/4231/ Lieve mensen, Wat gaat de tijd toch snel. Een jaartje geleden waren Mark en ik nog druk bezig met de voorbereidingen om voor lange tijd hier naartoe te gaan en nu zijn we alweer ruim 2/3 van onze tijd in Huancayo. Soms zitten Mark en ik weleens samen op de bank, te overdenken wat we allemaal wel niet hebben gedaan in een jaar tijd en we komen steeds tot dezelfde conclusie....... we hadden deze onvergetelijke ervaring nooit willen missen. Het is nog niet eens het einde van onze tijd hier in Huancayo, maar we hebben zoveel lieve mensen leren kennen, zoveel leuke ervaringen opgedaan, leuke projecten mogen uitvoeren, ons zo gemakkelijk kunnen aanpassen aan een andere cultuur en andere leefgewoontes.... dat het alles dubbel en dwars waard is geweest. Gelukkig hoeven we er nog niet al te veel mee bezig te zijn om weg te gaan, aangezien we hier nog 2 maanden zullen verblijven, maar heel af en toe staan we er al wel even bij stil dat we hier strakjes ook weer afscheid zullen moeten gaan nemen, en dat dat zeker niet gemakkelijk zal worden! Huancayo voelt toch een beetje als een tweede thuis. Het is dan ook extra leuk dat papa en mama in december hier naartoe zullen komen, zodat we ze net als bij Cis en Koen en Jan en Marjen, kunnen laten zien waar we afgelopen jaar hebben geleefd. Ik weet niet of iedereen het al wist, maar we hebben nog een goed nieuwtje. Mark zal tijdens de kerst voor anderhalve week in Nederland zijn. Hij kijkt er al helemaal naar uit om zijn lieve familie en vriendjes weer te kunnen zien. Ikzelf zal er jammer genoeg niet bij zijn vanwege financiele omstandigheden, maar niet getreurd, in juni ben ik weer in het land en hoef ik niet in een sneltrein iedereen af te gaan. Dan kan ik weer ouderwets genieten van iedereen om me heen, zonder op mijn horloge te moeten kijken, of ik nog op tijd ben voor de volgende afspraak. Dit betekent natuurlijk wel een kerst zonder mijn vriendje met mijn familie dit jaar, maar omdat ik rond die tijd in het huisje van Bram en Marieke ben ingetrokken, en ik hier ook fijne mensen om me heen heb, zal dat vast wel goed gaan komen. Momenteel zijn we druk aan de slag met de afronding van de projecten. Je zou denken dat het dan rustiger wordt, maar eigenlijk wordt het alleen maar drukker. Mark heeft vorige week samen met zijn maatje Femmie, 300 speelruimtes voor kinderen gecreeerd bij verschillende families. Het speelhoekje bestaat uit een tafeltje en een stoeltje, met zachte ondergrond en een kast waar de kinderen hun spullen netjes in kunnen opbergen. Ook is er aan elk kindje speelgoed gegeven, waarbij rekening is gehouden met de tips en tricks van Anke. De voorkeur lag voornamelijk bij houte speelgoed, wat onbreekbaar is, die de moteriek van het kind stimuleert. Het eindresultaat is heel erg leuk geworden, en met al die vrolijke gezichtjes van kinderen, is je dag meteen weer goed! Omdat Mark voor op schema loopt kan hij de laatste tijd meer gaan betekenen voor het project Yuyaq en kunnen er meerdere huizen gerenoveerd gaan worden. Echt super! Zoals velen misschien al wel hebben kunnen zien, ben ik op televisie geweest hier in Peru. Tijdens de tv opnamens heb ik mijn tienermoeder project beter onder de aandacht kunnen brengen en hebben Ana (de directrice van T'ikani) en ik meer kunnen vertellen over de projecten van T'ikani. Een hele leuke en onvergetelijke ervaring!!! De uitzending is te zien op http://www.youtube.com/watch?v=n9N5rUGHwCA Na deze tv opname heb ik nog een radio uitzending gehad, welke waarschijnlijk nog niet de laatste zal zijn. De spot voor de tienermoeders is momenteel ook afgerond. Om eerlijk te zijn ben ik best trots op het eindresultaat. Nadat ik het eindresultaat had laten zien aan de tienermoeders, glunderde ze helemaal! Echt mooi om te zien! Binnenkort gaan we deze spot 3 maanden lang uitzenden om diverse tv en radio stations. We willen dat tienermoeders zich meer bewust gaan worden van het feit dat zij het beste verdienen (yo merezco lo mejor) en indien ze daar hulp bij nodig hebben, kunnen ze bij T'ikani terrecht. Ook ben ik momenteel druk bezig met de voorbereidingen van een tweedaagse beurs die ik aan het organiseren ben voor volgende week. We willen de projecten van T'ikani beter onder de aandacht brengen bij inwoners van Huancayo, en hopen zodoende ook fondsen en donaties via Huancayo zelf te genereren. Het zou namelijk helemaal super zijn, als T'ikani op de lange termijn niet meer afhankelijk zou zijn van donaties uit Nederland. Zoals jullie kunnen lezen, gaat het heel erg goed en genieten we nog steeds volop van onze tijd hier. We zijn zo ontzettend dankbaar voor het feit dat we ons hier voor lange tijd kunnen inzetten en de mogelijkheid hebben om mee kunnen helpen aan goede projecten. En ik wil zeker niet als een idealist over komen, maar als we inderdaad toch allemaal iets kleins voor een ander zouden overhebben, al is het maar een glimlach of een dank je wel, dat de wereld dan toch een stukje gezelliger wordt. 'Enjoy life' Dikke kus van ons Sun, 07 Nov 2010 17:08:24 +0100 http://anne.hostje.nl/blog/index.php/post/4228/ Heey allemaal, Gisteren zijn we teruggekomen van een onvergetelijke vierdaagse trip, namelijk de Inca Trail met als einddoel de Machu Pichu. Het was echt een ervaring om nooit meer te vergeten. We hadden het geluk dat onze groep maar uit 5 personen bestond, waardoor ons klim tempo hoger lag dan andere groepen en we niet steeds op elkaar hoefde te wachten. Op basis van de namen van de andere deelnemers, namelijk Dani, Angel en Jesus kon de trip niet meer fout gaan. Naast ons 5en werden we vergezeld door onze gids (Bruno) en 5 porters die de tenten, de kookspullen, het slaapgerei en het servies voor ons droegen. Ikzelf dacht van te voren....dit doen we wel eventjes. Maar de trail was toch zwaarder dan verwacht. Iedere ochtend moesten we om half 6 het mandje uit en de laatste dag zelfs om 3 uur snachts. Vervolgens bestond het programma uit klimmen, klimmen en nog eens klimmen. Die Inca´s waren vroeger helemaal zot van trappen denk ik, want ik weet niet hoeveel trappen we hebben moeten beklimmen, maar het waren er in ieder geval heel veel. Kleine trappen, grote trappen, onmogelijk hoge trappen, losse trappen, gladde trappen, trappen met gleuven, smalle trappen, gladde trappen. We hebben ze allemaal voorbij zien komen tijdens te trail. Je moest soms echt eventjes stilstaan om even te genieten van de omgeving. voordat je dat ging vergeten en je alleen maar naar de grond stond te staren om te zien of je nog wel een veilige route nam. Uiteraard moest je ook om de 5 minuten stoppen om uit te hijgen, want het klimmen in combinatie met de hoogtes, was geen goede combinatie. Op dag 2 zat ik er al helemaal doorheen. De klim was zo ontzettend zwaar, in combinatie met de vermoeiheid, dat ik er echt even helemaal klaar mee was. Het valt ook niet mee om iedere ochtend vroeg uit bed te moeten (half 6), slapend op een veelste dun matje, in een tent waarin het veelste koud is met muggen om je heen. We hebben dan ook maar weinig kunnen slapen. We konden niet al te veel spullen meenemen tijdens de trail, aangezien je alle dagen je eigen spullen moest dragen. Mark liep dus met een overgrote backpack voor ons tweeen en ik droeg de watervoorraad in een dayback. Al dat extra gewicht was echt pittig! Maar uiteindelijk werden we na al dat gezwoeg wel beloond met de meest mooie omgeving en met het meest geweldige einddoel de machu pichu. De hele trail was iedere blaar, iedere zweetdruppel, en iedere zucht waard! Wat een ervaring!!!! Nu na 2 dagen rust, zijn we ons mentaal aan het voorbereiden op onze rafting trip van 3 dagen. Ook dan zullen we weer in een tent gaan slapen, dus ik ben benieuwd hoe we dit gaan ervaren. We hebben er kei veel zin in!!!!! En houden jullie op de hoogte van ons wel en wee... Kus Mark en Anne Sat, 25 Sep 2010 20:00:35 +0200 http://anne.hostje.nl/blog/index.php/post/4225/ Heey allemaal, Het heeft weer een tijdje geduurd dat we weer iets van ons laten horen, maar het gaat heel erg goed met ons. Het bezoek van Jan, Marjen, Koen en Cis heeft ons weer nieuwe energie gegeven om met frisse moed verder te gaan met onze projecten. En het loopt als een speer. Het doel van Mark zijn project is ietswat aangepast, maar er zeker niet minder leuk op geworden. Het doel waar Mark mee is gekomen om huizen te gaan verbouwen is enigzins aangepast. Er was namelijk een rekenfout gemaakt in het budget, waardoor uiteindelijk is gebleken dat het budget per huis is verminderd met de helft. Dit was in eerste instantie een hele telleurstelling. Maar aangezien er nog vele mogelijkheden zijn om de levensomstandigheden van kinderen in huis aan te passen, zijn er toch hele leuke alternatieven voor in de plaats gekomen. Zo is Mark er op dit moment verantwoordelijk voor om voor 350 huizen een veilige en hygienische speelruimte te creeeren in de huizen binnen zijn project. Dit lijkt heel gemakkelijk, maar hier in Peru, is dat toch iets minder gemakkelijk. Probeer maar eens een timmerman te vinden die in korte tijd 300 kasten kan maken...... Dat lijkt een onmogelijke opgave, maar na lang zoeken heeft hij eindelijk iemand weten te vinden die op tijd deze kasten kan leveren. Strakjes zullen deze kasten, maar ook andere meubels op tijd verspreid moeten gaan worden aan alle families op een zo efficiente manier. Voorlopig heeft Mark aan dit project dus wel zijn handen vol. Daarnaast kan hij zijn bouwkundige kennis kwijt in het project Yuyak, waar ook nog een hoop te doen is. Binnen dit project is hij namelijk wel druk bezig met het verbeteren van woonruimtes van ouderen, zodat ze toch hun oude dag kunnen doorbrengen in een ietswat betere woonruimte. Ook met mijn project voor de tienermoeders loopt het als een speer. Afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met een zoektocht naar tienermoeders die mij willen helpen met mijn tv campagne. Ik had in totaal 14 tienermoeders gevonden en dat was een superresultaat. Maar nu was het natuurlijk wel de vraag of ze op kwamen dagen, het blijven toch Peruanen. Afgelopen week heb ik een oefendag georganiseerd met de camera man om de tienermoeders iets meer te laten wennen aan de camera en ook om te bekijken hoe goed de tienermoeders de tekst die ik ze had gegeven uit hun hoofd hadden geleerd. We hadden om 12 uur afgesproken en er waren nog maar 4 moeders, dus ik begon hem toch wel eventjes te knijpen. Maar iedere vijf minuten kwam er weer een nieuwe tienermoeder binnengestroomd, en met een totaal aantal van 10 tienermoeders was ik dik tevreden. De oefendag liep supergoed, en ik was heel erg tevreden. De dames hebben nu nog 2 weken de tijd om hun tekst goed in hun hoofd te stampen en dan gaan we uiteindelijk in de eerste week van oktober beginnen met de eindopnamens. Superspannend en ik heb er superveel zin in. Heel erg leuk om achter de schermen mee te helpen en ook strakjes mee te helpen met de montage en er echt iets persoonlijk van te maken. Omdat we in augustus de Inca trail niet hebben kunnen doen, vanwege een overboeking, hebben Mark en ik een nieuwe Inca trail geboekt voor aankomend weekend. Best wel leuk om er eventjes tussenuit te zijn en in een tentje te slapen midden in de natuur, genietend van een geweldige natuur. Ik kijk er al helemaal naar uit. Om in Cusco te komen kun je onder andere met de bus (30 uur) of vliegen. Omdat we een leuke aanbieding hadden gevonden bij een reisbureau voor een ticket dat evenduur zou zijn dan de bus, hebben we gekozen om te gaan vliegen. Gisteravond zijn we dus vertrokken met de bus naar Lima, om vanuit daar vanmorgen het vliegtuig te pakken...... tenminste dat dachten we. Wij dodos hadden niet goed gekeken welke dag het nu precies was, dus bij het inchecken keek de vrouw achter de balie ons aan alsof we achterlijk waren. We hadden ons een dag vergist haha, oeps!!! We hadden wel geluk bij een ongeluk, want het bleek dat onze reservering helemaal niet binnen was gekomen, en we helemaal geen tickets hadden. Na wat heen en weer gebel met het reisbureau in Huancayo, een hoop op en neer geloop tussen verschillende balies, en 5 uur verder, zijn onze tickets voor morgen nu eindelijk geregeld. Het reisbureau heeft blijkbaar een fout gemaakt, waardoor de reservering niet binnen was gekomen. Nu hebben zij op het laatste moment nieuwe tickets voor ons gekocht (8 keer duurder) en de kosten zijn niet voor ons. Toch wel een top service, waar we van zijn lang zal zijn leven niet vanuit waren gegaan. Zo blijkt wel weer hoe behulpzaam Peruanen zijn. Echt helemaal top! Nu zitten we in het hostel en zijn we helemaal klaar voor het Inca trail avontuur. Na de 4 dagen lopen met als eindbestemming de Machu Pichu (ik heb mijn luchtgitaar alvast ingepakt voor de foto haha) zullen we 3 dagen gaan wildwaterraften. Ook daar hebben we onwijs veel zin in. En daarna is het echt weer tijd voor ons om terug naar Huancayo te gaan. Ook daar kijken we al weer helemaal naaruit. Al helemaal omdat we het dan mega druk zullen gaan krijgen met van alles en nog wat. Kan echt niet wachten om met de opnamens te beginnen, en Mark kijkt er al helemaal naar uit om zijn project uit te werken. Maar nu eerst..... genieten van elkaar en van al het moois dat Peru rijk is. Groetjes Mark en Anne Sun, 19 Sep 2010 01:30:26 +0200 http://anne.hostje.nl/blog/index.php/post/4224/ PERU…Waar te beginnen om dit onmetelijke land te beschrijven en de emoties die bezit van je nemen als je voor het eerst voet op Peruaanse bodem zet en je een overbekend gezicht tussen een menigte Peruanen ziet….zo vertouwd….spontaan springend om je welkom te heten….ANNE…hoe heerlijk jou tussen alle onbekende gezichten te herkennen….en ik sluit je tevreden in mijn armen….blij jou te zien…. We zijn er….Er kan geknuffeld worden…verhalen uitgewisseld en genietend van het gevoel dat de navelstreng een stukje korter is geworden…. De taxirit door Lima, met Anne als onze gids, geeft een indruk van chaotisch rijdend verkeer, kris-kras door elkaar en wij..wij laten ons meevoeren in een flow van eerste indrukken… Lima…..een stad van tegengestelde levens….naast de gigantische moderne gebouwen, lopen mensen rond die nauwelijks kunnen voldoen aan de eerste levensbehoefte….: in hun kleurrijke kraampjes/karren, …volgepropt met diverse snoep en etenswaren, die ze voor een paar sol proberen te slijten ( een sol is ongeveer 30 cent…), straten, waar voor de verschillende restaurantjes, eigenaars met hun charmante praatjes, je willen overtuigen om maar vooral bij hun naar binnen te gaan…te genieten van de Pisco Sour of de Cerviche….en we worden verleid…op aanraden van Anne een aantal gerechten gegeten wat inderdaad tongstrelend was. In Lima verschillende dagen gebleven….donderdag heeft Mark zich bij ons gevoegd….Daarna het GROTE AVONTUUR….Peru….here we come….!!!! Een aantal indrukken in notedop: • De onmetelijk vlakte van een woestijngebied…de schakeringen van geel tot okergeel,..de glooiende vlakten…het gevoel van nietig-zijn…de wind, als kunstenaar, in zijn vrije spel tot het vormen van schaduw en licht….van grillig tot glooiend…van hoogte en diepte…en ik…ik voel me klein,…nietig en toch , in een wereld van gehoorde stilte… • Islas Belestas…De eerste verrassing…Pelikanen en hun waggelend dans op zoek naar heerlijke ziltige hapjes…zich niet van de wijs laten brengen door nieuwsgierige toeristen die o zo graag het juiste plaatje willen schieten voor later…mijmerend over een onvergetelijke reis….,maar trots gaan de pelikanen hun gang, alles om hen heen nauwelijks een blik gunnend....Met opgeheven hoofden….niets aantrekkend van toeristisch gebral…. Met een speedboot, met nadruk op “ SPEED” werden we naar de eilanden gebracht…grillige vormen, oprijzend vanuit een kalme zee, verwelkomen ons en voeren ons naar een wereld lang geleden…: Schepen voeren af en aan om de uitwerpselen van duizenden verschillende vogels die om en bij de eilanden leefden, te verzamelen en te gebruiken als kostbare mest…De zeeleeuwen, hun neuzen soezend in de zon, kijken nauwelijks nieuwsgierig naar de boten die af en aan varen, niet gestoord in hun middagdutje… • De Nascalijnen…Een klein sportvliegtuigje speurt nauwkeurig naar de mysteriueze lijnen waarvan er verschillende verklaringen voor zijn…Deze varieren van wiskundige metingen tot en met rituele looppaden…buitenaardse wezens tot en met astronomische lijnen…Deze lijnen blijven behoorlijk intact omdat het nauwelijks op deze plekken regent…Deze lijnen zijn ook alleen te bekijken vanuit een vliegtuig of een kleine uitkijktoren midden in de woestijn….Door dit gebied is een weg aangelegd en men wist in het begin niet hoe waardevol deze lijnen waren….Ze staan inmiddels op het Werelderfgoed… • Titi-Kakameer: deze meren staan bekend om de drijvende rieteilenden…de mensen die op deze eilanden leven, leven ver van de bewoonde wereld en kiezen ervoor om zo,….ver van de materiele wereld, te leven…in eenvoud…de huizen zijn gemaakt van riet…de eilenden worden door middel van touwen, die vastzitten aan palen, bij elkaar gehouden…soms is de deining voelbaar..er is nauwwelijks electriciteit…koken wordt nog steeds op hout gedaan, in de hutjes ligt alleen een matras gevuld met riet en stapels dekens…De bewoners zelf geven aan dat het ‘s nachts erg koud kan zijn…De boten zijn ook van hetzelfde materiaal gemaakt en gaan een jaar mee. • Vallei van de condors…’s morgens bij het krieken van de dag, dus rond een uur of zes, richting de valley…het schijnt dat de condors zo rond een uur of tien in deze vallei “hun opwachting” maken, omdat rond deze tijd de termiek voor “zweven” van de condors, het meest ideaal zijn….Citaat: MAJESTUEUS GLIJDEN ZIJ….VOORTBEWEGEND IN EEN DANS VAN LUCHT EN LEDIG…VLEUGELS WIJD GESPREID…SCHRIJVEN ZIJ HUN VERHAAL VAN LEVEN….DAN…STIJGEND NAAR EENZAME HOOGTEN OM DAN IN VLUCHT TE RUSTEN IN DE SCHOOT VAN MOEDER AARDE… • MACHU PICHU…HET HOOGTEPUNT VAN ONZE REIS: “….In vlagen van een ver verleden komen verhalen….ze nemen ons mee…naar verre verten…” Hoeveel impressies… mysterieuze verhalen…!!!! Lopend langs de paden van vergane glorie lopen wij onze weg….ons laten meevoeren in het leven van toen: DE INCA’S…Hun filosofie over leven ingebed in een dagelijks leven…hun kunstsschatten…goud…De inval van de Spanjaarden….de culturele ommekeer…( de condor die plaatsmaakt voor de stier…het paard als symbool van een godheid…De Spanjaarden als kapers van goud….) En het verleden herleeft…in al zijn grootheid…Het minnen van de zon en de maan…de offers als dankbaarheid voor het groeien van het gewas…de rituele feesten waar in het begin kinderen werden geofferd…de terrasbouw…de manieren om water te transporteren…Adobebouw….De verwondering bij zoveel cultuurgoed…HET HOOGTEPUNT…???!!! Achteraf bekeken waren er meer hoogtepunten en bleef de verbazing…verwonderin en bewondering wisselend hun strijd voeren • DE RUST….REINHEID….REGELMAAT….EEN WEEK HUANCAYO…!!! Bij Mark en Anne…De emotie als we HUANCAYO binnen rijden en het besef dat jullie….lieve Mark en Anne…hier jullie leven de laatste 7 tot 8 maanden hebben doorgebracht…de liefde en het enthousiasme waarmee jullie ons langs de verschillende projecten hebben geleid…het gemak waarmee jullie ons deze 4 weken hebben bijgestaan met jullie Spaans…( Petje af hiervoor…hierdoor konden we ons in rust mee laten voeren zonder ons druk te hieven maken over wat “men” zei ) De warmte die mensen naar jullie uitstralen…van de Peruaanse Anne tot en met de Groningse Femmie….Bram, die iets zag wat hij eigenlijk niet mocht zien tot en met “ons “ dans Mariekse, die samen met de “andere meiden” tot 7 uur ‘s ochtends volhielden in de Tay Mahal ( Anna was de kluts even kwijt en stond dus om 7 uur ‘s ochtends te schermen met een satestokje…!!! ) De Pacha Manca bij een Peruaanse familie waarin verschillende soorten aardappels, tuinbonen, vlees, bladeren van de maiskolf die met maisdeeg gevuld werden, kruiden, gekuild werden en het geheel gegaard werd door warme stenen….waarna het bedekt werd met zand…binnen een 3 kwartier was het gerecht klaar…Hierbij werd een drankje gedronken van zwarte mais met limoen en suiker…Sfeer bijzonder….mensen erg gastvrij…We werden begroet met een kus op de wang,….ook al ken je elkaar niet…Volleybaltoernooi waarbij de “ Gringo’s”….wij dus…werden ingemaakt…!!!!door lieftallige, maar o zo sportieve Peruaanse meiden…De weg langs de verschillende projecten waar jullie mee bezig waren….: een Peruaanse, blinde vrouw met een gehandicapte zoon, wiens huis we hebben schoongemaakt en het woord “ ranzig” meerdere malen passeerde…het besef dan dat mensen op een aantal meters in een donkere ruimte, hun leven leven…en het wordt stil van binnen….Ouderen bij wie we op bezoek gingen en de omstandigheden waarin ze leefden op je afkwamen en nauwelijks te bevatten zijn…: Herinneringen aan jou…LIEVE MAMS…die we gekoesterd hebben…met onze liefde….warmte….en jij….lief vrouwtje…onbekend voor mij…hoe graag zou ik je gekoesterd willen hebben…jou de warmte hebben willen geven zoals ik het jou heb gegeven…LIEVE MAMS….Maar dan…de vrolijkheid van de toekomst: een kinderdagverblijf….waarin kinderen de kans hebben om niet hele dagen met hun moeder op de markt door te brengen…tussen vuiligheid, geschreeuw en stank van voorbijrazende auto’s…EN ER IS HOOP: om niet hele dagen met hun moeder op de markt door te brengen…tussen vuiligheid, geschreeuw en stank van voorbijrazende auto’s…EN ER IS HOOP: • MEREZCO LO MEJOR ( IK VERDEIN HET BESTE…!!! Het project van Anne…) EN ER IS HOOP….!!!!…. Door jonge mensen die een stuk van hun leven in dienst stellen van… Voor jonge kinderen die ondanks de vaak barre omstandigheden de schittering in hun ogen niet verliezen… en zovelen die blijven geloven in een toekomst voor zovelen, die het beste verdienen… Wed, 18 Aug 2010 08:06:19 +0200 http://anne.hostje.nl/blog/index.php/post/4219/ Lima 19 augustus was de dag dat onze reis van start zou gaan samen met de ouders en de tante en oom van Mark. Zoals al eerder gezegd was Anne eerder naar Lima gegaan om het reisgezelschap te verrassen op het vliegveld. En inderdaad..... ze waren met stomheid geslagen.... wat een verrassing. De eerste paar dagen in Lima hebben we een bezoek gebracht aan het centrum van Lima vol mooie koloniale gebouwen. Ook hebben we genoten van de gezellige pleintjes en parkjes die Lima rijk is. Op 24 augustus had Anne een bezoek geregeld met Cis en Marjen om naar de mannengevangenis in Lima te gaan om Nederlandse gevangenen te bezoeken. Dit was een hele ervaring. Na drie uur in de rij te hebben gestaan tussen honderden vrouwen met kinderen, 5 stempels op onze armen te hebben gekregen met persoonlijke nummers, en een volledig fouilleer moment tot op de onderbroek, mochten we eindelijk naar binnen. De gevangenen Paolo, Darwin en Martijn waren al op de hoogte gesteld van ons bezoek en keken er al helemaal naar uit om ons te mogen ontmoeten. Na de verhalen te hebben gehoord op welke wijze ze waren opgepakt voor drugs, en hoe het leven is in de gevangenis, kregen we een rondleiding door de gevangenis. De drukte om je heen is overweldigend. Niet gek, aangezien de gevangenis voor 1500 gevangenen is bedoeld en ze er met 3000 gevangenen zitten. Je hebt geluk als je een cel hebt (waar je veel geld voor moet betalen) anders slaap je op een klein matrasje op de gang zonder privacy. Het leven bestaat vol corruptie van de bewakers in de gevangenis en onzekerheid. Niemand weet precies wanneer die vrijkomt, advocaten gaan er met geld vandoor en doen niks, en bezoek is er haast nooit. In de 31 maanden dat Paulo zat was er bijvoorbeeld maar 4 keer bezoek geweest, waaronder de ouders van Darwin. Ze waren dan ook zeer gelukkig met ons bezoek. Ook wij vonden deze ervaring zeer bijzonder en het heeft dan ook veel indruk op ons gemaakt. Op 25 augustus kwam Mark vroeg in de ochtend aan. Heel erg leuk om weer compleet te zijn. We hebben onder andere lekker gegeten en gedronken om ons samenzijn te vieren. Pisco Vanuit Lima zijn we op 23 juli naar Pisco gegaan met de bus. Pisco is in 2007 getroffen door een aardbeving en dit is nog aan alle kanten te zien. Alles ziet eruit als een bouwval. Ons hosteltje tussen de puinzooi was een waar paradijsje, maar gaf wel een dubbel gevoel. Aan de ene kant heb je echt wel recht op een fijne vakantie, maar tussen alle puinzooi voel je je ook weer schuldig. We zijn in Pisco met een bootje naar de Islas Balestas eilanden gegaan. Dit was helemaal super. We hebben zeeleeuwen en pinguins in de vrije natuur gespot en dan nog niet te spreken over de vele vogelsoorten die er waren. In Pisco hebben we tevens Tambo Colorado bezocht, een oude Inca ruine. Pisco....een plek die veel schade heeft ondervonden door de aardbeving, maar toch zo zijn mooie plekjes heeft weten te behouden. Nazca Op 26 juli zijn we met de bus naar Nazca gegaan. Het hoogtepunt van Nazca zijn de Nazca lijnen. Niemand weet precies hoe de lijnen van kilometers groot in het zand van de woestijn zijn gekomen. Met een persoonlijk prive vliegtuigje konden we deze lijnen met eigen ogen beschouwen. Wat een geweldige ervaring. We gingen van links naar rechts, om zodoende alle figuren zo goed mogelijk te kunnen zien. Nog steeds weten we niet hoe de lijnen zijn ontstaan.... zou het het werk zijn van ruimtewezens, rituelen van de inca´s, of verveelde iemand zich op een zondagmiddag. Zolang niemand het weet, is er voor iedereen nog de mogelijkheid om er zelf een mooi verhaal omheen te fantaseren. Arequipa 27 juli was de dag dat we naar Arequipa gingen. Dit was nog een heel gedoe, aangezien 28 juli de nationale feestdag van de onafhankelijkheid is in Peru. Hierdoor waren alle bustarieven opgeschroeft naar belachelijke prijzen. Omdat we toch naar Arequipa moesten zien te komen, hebben we toch de nachtbus genomen om op tijd aan te komen in ons nieuwe hostel. We hadden gehoopt dat er veel feesten zouden zijn met veel tradionele dansen, maar dat was jammer genoeg niet zo. Wel hebben we ons hier kunnen uitleven in de kleine souvenier winkeltjes en genoten van de drankjes en de hapjes op het grote plein. Op 30 juli zijn we naar de Colca Canyons gegaan om de Condors met een spanwijdte van 3 meter te zien. Je moet geluk hebben om ze te zien, aangezien ze er niet altijd zijn, maar wij hadden het geluk om er rond de 12 te zien. Wat een geweldige beesten zijn dat. Op 31 juli was de verjaardag van Anne. Bij het ontbijt werd er voor haar gezongen met vingerpopjes van dieren uit Peru. Echt geweldig! In de middag hebben we een klooster bezocht met leuke gezellige steegjes en kleurtjes en s avonds werd ze verwend met een massage bij het hostel. Ze was goed verwend met cadeautjes uit Peru en Nederland, en het was heel erg leuk dat Cis en Koen er bij waren deze dag. Puno Vanuit Arequipa zijn we naar Puna gegaan met de bus. Puna staat bekend om de stro eilanden waar nog steeds Peruanen op de traditionele manier leven. Ze wonen in stro hutjes en hebben niet veel meer dan een bed van Alpaca wol en wat pannen. Heel indrukwekkend om een kijkje te mogen nemen in hun levenswijze. Met bootjes van stro vervoeren ze zichzelf naar andere sto eilandjes om familie en vrienden te bezoeken. Echt geweldig! Cuzco Na 2 dagen in Puno te zijn verbleven zijn we momenteel in Cuzco aangekomen. Cis en Koen, Jan en Marjen zijn vanmorgen naar de Machu Pichu vetrokken voor hun tweedaagse trip. Mark en ik zouden gaan wildwater raften voor 3 dagen. Helaas genoeg is dit niet doorgegaan omdat de groep volzat. Wel hebben we nu de tijd om andere leuke dingen te zien en te beleven in Cuzco. De tijd om te raften komt nog wel, want we zitten hier nog een jaar. Overmorgen zullen we vertrekken met de bus naar Ayacucho. Dit zal een trip worden van 19 uur in de bus. Best pittig, aangezien we op normale busstoelen zitten en niet van die lekkere ligstoelen hebben. De ligstoelen zitten namelijk alleen in bussen met 2 verdiepingen. Omdat de weg te wiebelig en gevaarlijk is, is het onmogelijk met een grote bus te gaan, dus doen we het maar met de minder luxe versie. Ik ben heel benieuwd!!!! Vanuit Ayacucho zullen we naar Lima vliegen om vervolgens de bus te pakken naar Huancayo en Cis en Koen ons leven in Huancayo te laten zien. Heb daar best veel zin in. Maar voorlopig genieten we nog even van de fijne vakantie tijd door Peru!!!! We houden jullie op de hoogte! kus Mark en Anne Thu, 05 Aug 2010 20:44:31 +0200 http://anne.hostje.nl/blog/index.php/post/4216/ Eigenlijk hadden we na Nederland niet veel tijd om te genieten van de rust in Huancayo. Wij waren namelijk op 30 juni terug in Peru en de 19e juli zouden de ouders van Mark alweer naar Peru afreizen. In de tussentijd dat we in Huancayo waren is er weinig gebeurd maar toch ook wel weer veel. Hoe dat? Nou wat betreft ons werk ging het eigenlijk gewoon ons gangetje. Eigenlijk nog veel trager want beide zaten we met ons hoofd bij de rondreis die komen ging. Naast het werk wel weer wat leuke dagen gehad, de ouders van Marieke waren namelijk voor een vakantie op bezoek, naar Peru gekomen. Dit bracht weer enige romantische escapades met zich mee, want de zus van Marieke had tijdens de eerste nacht stappen in de Taj Mahal al meteen gescoord. En niet zomaar met een willekeurige iemand, namelijk met Willy, een saxefoon spelende vriend en muziekleraar van Marieke. Daarnaast had het neefje van marieke ook een meisje aan de haak geslagen, waarop Bram en Mark enkel jaloers konden toekijken, zij zijn hier immers al maanden en hebben met nog niet eens met een peruaanse kúnnen praten! Een paar dagen daarna hebben we lekker ge-BBQ-t op het dakterras van Bram en Marieke wat bijzonder gezellig was. Uiterraad met al het lekkers uit te keuken van Marieke. De reis met Mark zijn ouders kwam steeds dichter bij. Anne is een paar dagen eerder dan Mark naar Lima afgereisd om zijn ouders te verassen. Zij dachten namelijk dat wij later in Lima aan zouden komen. Maar Anne stond ze al op te wachten samen met de Pick up service van het hotel. Volgens Koen en Cisca en grote verassing. Ook erg praktisch want zij spreken natuurlijk geen spaans. Anne kon ze dus mooi een beetje begeleiden. Ondertussen in Huancayo had Mark het druk met het afmaken van zijn werk voor de vakantie. Tot overmaat van ramp is er in de auto ingebroken waardoor zijn laptop met alle gegevens van het werk, foto´s, enz gestolen. Daarnaast wat tassen van de jongens die met Mark werken, waarin persoonlijke spullen zaten. Dit alles, de dag dat hij naar Lima zou gaan, hij baalde natuurlijk als een stekker. Samen met wat mensen van T`ikani naar wat plaatsen geweest, waarvan we weten dat daar gestolen spullen worden verkocht, maar natuurlijk mocht dat niet baten. Later die dag had Mark nog een vergadering met zijn coordinator en de directrice waar de dag alleen nog maar een grotere ramp werd. Blijkbaar hebben we afgelopen maanden gewerkt met een budget wat twee keer zo hoog is dan dat we eigenlijk mogen spenderen. Hèhè welkom in Peru ofzo. Maar goed, na de vergadering moest Mark de bus naar Lima wel halen dus ´hoe nou verder?´,dat weten we nog niet. Eerst even lekker van de vakantie genieten. Thu, 05 Aug 2010 18:25:17 +0200 http://anne.hostje.nl/blog/index.php/post/4215/ Beste allemaal, Sinds eergisteren zijn Mark en ik weer in Huancayo na een hele voorspoedige terugreis. We zijn nog ontzettend aan het nagenieten van onze tijd in Nederland. Voordat je het weet zijn de 11 dagen alweer voorbij.... maar WAT HEBBEN WE GENOTEN. En dat allemaal dankzij jullie. We willen daarom onze familie en vriendjes en vriendinnetjes eventjes extra in het zonnetje zetten. We zijn zo blij met de warmte, liefde en steun die jullie ons geven. Dank je wel daarvoor. Een korte impressie van onze tijd in Nederland: Op zondag 13 juni zouden Mark en ik in de avond de bus pakken van Huancayo naar Lima. We hadden dus de hele dag om rustig onze spullen in te pakken en te vertrekken. Deze rust werd verstoord door de directrice en Femmie die ons opbelde om ons te laten weten dat we als een sfeer Huancayo moesten verlaten vanwege demonstraties en protesten op de weg naar Lima. Wij hebben dus als een gek alle spullen bij elkaar gepakt en in de tassen gepropt. Onderweg naar Lima bleken ze inderdaad al bezig te zijn met de voorbereidingen van de wegversperringen. Gelukkig hadden we deze net op tijd kunnen omzeilen. Achteraf gezien blijken deze demonstraties en protesten nog 3 dagen te hebben geduurd waardoor we onze vlucht zouden hebben gemist. Dus we hadden echt geluk dat we op tijd waren vertrokken. Eenmaal aangekomen in Lima hebben we nog een dagje kunnen winkelen in Miraflores en de dag erop vertrok onze vlucht richting Brussel. Eenmaal aangekomen op het vliegveld bleek onze eerste vlucht vertraging te hebben opgelopen waardoor we al onze overige vliegconnecties zouden gaan missen. Na een hoop gezoek en een hoop stampij te hebben gemaakt op het vliegveld kregen we eindelijk een alternatief aangeboden. Eerst vliegen van Lima naar Colombia, vervolgens na 12 uur wachten op het vliegveld een vlucht naar Miami, waarvandaan we naar Parijs vlogen om uiteindelijk in Amsterdam te landen. Aangezien onze familie ons zou ophalen en nog niks afwist van alle wijzigingen hebben we flink moeten rennen op het vliegveld om een fatsoenlijke internetverbinding te vinden en hen te laten weten dat we wijzigingen hadden in ons vluchtschema. Uiteindelijk was het mailtje gelukkig op tijd aangekomen en stond onze familie in vol ornaat ons op te wachten met een spandoek en ballonnen. Oooow wat was het weer fijn om iedereen weer te zien. Meteen naar huis gereden om gezellig met elkaar te borrelen en bij te kletsen en te bbq-en. Het weer was helemaal super in de tijd dat we in Nederland waren.... ik had nog een klein plaatsje over in mijn backpack dus dacht, laat ik het zonnetje ook maar meenemen. Op vrijdag was het vrijgezellenfeest van Sylvia. Dit begon in de middag en ging tot in de vroege uurtjes. Details achter gelaten (foto's zeggen genoeg) was het een super gezellige dag met de meiden in Valkenswaard. Een goped begin voor de bruiloft voor de vrijdag erop. Ook deze dag was geslaagd. Syl en Jeroen zagen er supermooi uit, en ook ik kon het natuurlijk niet laten om een traantje weg te pinken tijdens de geslaagde dag. De overige dagen waren voor zowel Mark als voor mij druk gepland met vrienden bezoekjes, familie borrels en kroegen bezoekjes. Ik zal niet alles beschrijven wat we hebben gedaan.....maar 1 ding is zeker..... het was helemaal top!!!! Natuurlijk ook geweldig dat Nederland heeft gewonnen tijdens de voetbalwedstrijd. Ben een beetje doorgeslagen in de voetbalmanie en heb daarom twee pletterpetten mee naar Huancayo meegenomen. Aanstaande vrijdag gaan we met alle vrijwilligers het Nederlands elftal aanmoedigen en hopelijk gaan ze winnen!!!! Nu weer in Huancayo aangekomen hebben we weer een hoop gemist, dus we zijn weer helemaal bijgepraat door de andere vrijwilligers. Bram en Marieke hebben in de tijd dat wij in Nederland waren te horen gekregen dat ze binnen drie weken moeten verhuizen van de huisbaas. Zij komen binnenkort bij ons in de buurt te wonen dus dat is heel erg gezellig. Femmie die op ons huis heeft gepast heeft zich een avondje buitengesloten in ons huis en heeft daardoor ruzie gecreeerd met de onderburen. Ach ja....de mensen van het restaurant waren al niet onze vrienden dus daar kunnen we mee leven. Met een stuk plastic heeft ze uiteindelijk de deur kunnen forceren en toch nog onderdak gehad in ons huisje. Verders heeft ze hier twee dagen met een verminkte hond gewoond. Er was namelijk een hond voor ons huis aangereden en aangezien niemand het geld heeft om een dierenarts te betalen hebben ze de hond voor ons huis neergegooid in de hoop dat wij de hond zouden helpen. Femmie is er uiteindelijk mee naar de dierenarts geweest samen met Marieke en nu heeft Marieke er een nieuwe hond bij in Peru met de naam Pip. Hij heeft een mega hechting in zijn been en zo'n rare trechter op zijn kop....maar op zich is het wel een lieve hond. Hopelijk wordt deze hond niet vergiftigd of ontvoerd....want dat zou ik ze echt niet nog eens gunnen. Verders gaat het hier helemaal goed. Mark heeft vandaag een gesprek gehad met zijn werknemers om alles te bespreken wat er afgelopen week is gebeurd binnen het bouwproject en om te vragen of alles goed is verlopen, en ik ben bezig een planning te maken voor de aankomende twee weken. We willen namelijk alles zo goed mogelijk achterlaten voor de rest voor wanneer Cis, Koen, Marjen en Jan hier naartoe komen en we drie weekjes weg zijn van de projecten. Het is nog eventjes aclimatiseren om weer terug te zijn in Huancayo.... maar daarnaast zijn we ook wel weer blij om weer even in ons eigen stekje te zijn. Een goed teken want we voelen ons hier ook echt thuis....welliswaar een tweede thuis maar zeker een fijne plek. Nogmaals bedankt aan iedereen die ons steunt in onze projecten en we houden jullie op de hoogte!!! Heb je nog geen Merezco lo mejor armbandje (ik verdien het beste) waarmee je het project steunt tegen tienerzwangerschappen en de hulp van tienermoeders... koop er dan snel 1 bij mijn ouders of de ouders van Mark of bij de wereldwinkel in Vught. Voor slechts 2 euro steun je ons project en kunnen we hele mooie dingen opzetten hier in Huancayo voor de tieners en de tienermoeders. Dikke kus van ons Thu, 01 Jul 2010 02:06:59 +0200 http://anne.hostje.nl/blog/index.php/post/4210/